Skip to main content

 

Ο «Οιδίπους» ήταν η φετινή εναρκτήρια παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, σε σύλληψη, σκηνοθεσία, σκηνικά και φωτισμούς του Ρόμπερτ Γουΐλσον. Ένας «Οιδίποδας» μέσα από τη ματιά του suigenerisκαλλιτέχνη, του οποίου το άστρο ανέτειλε τη δεκαετία του ’70, με την παράσταση «Ο Αϊνστάιν στην ακρογιαλιά» στο Φεστιβάλ της Αβινιόν και έκτοτε λάμπει στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα.

OEDIPUS  da Oidípūs týrannos di Sofocle ideazione, spazio, disegno luci e regia Robert Wilson co – regia Ann Christin Rommen musiche originali Dickie Landry e Kinan Azmeh costumista Carlos Soto collaboratore alla scenografia Annick Lavallee – Benny collaboratore disegno luci Solomon Weisbard drammaturgia Konrad Kuhn con Angela Winkler, Mariano Rigillo, Dickie Landry (sax), Michalis Theophanous, Alexis Fousekis, Meg Harper, Kayije Kagame, Casilda Madrazo  un progetto di Change Performing Arts commissionato e coprodotto da Conversazioni | Teatro Olimpico Vicenza, Teatro Stabile di Napoli – Teatro Nazionale © Lucie Jansch

Ο Γουΐλσον δημιουργεί εικαστικές παραστάσεις στις οποίες πρυτανεύει η φόρμα, η μαγεία του φωτός, ο μινιμαλισμός στο λόγο, το έντονο μακιγιάζ, τα ηχητικά τοπία, τα εντυπωσιακά tableauvivants, μεθοδευμένη κίνηση που συνομιλεί με τη δομή του έργου, ιδιαίτερα σκηνικά αντικείμενα και σύμβολα που αποζητούν την αποκωδικοποίησή τους. Χαρακτηριστικά στοιχεία που αρθρώνουν το «ιδεόλεκτο» του Τεξανού δημιουργού, καθιστώντας τις δουλειές του αναγνωρίσιμες. Ο Γουΐλσον, ένας τελειομανής καλλιτέχνης, κατέχει την ικανότητα να θέτει τη σύγχρονη τεχνολογία στην «υπηρεσία» του προσωπικού του «λεξιλογίου» και των καλλιτεχνικών του οραμάτων.

Ο Ρόμπερτ Γουΐλσον παρουσίασε τον «Οιδίποδά» του τον Ιούλιο του 2018 στο Ρωμαϊκό θέατρο «GrandeScavi» της Πομπηίας και ακολούθως στα κλειστά θέατρα «Olimpico» της Βιτσέντσας και «Mercadante» της Νάπολης.

Μια παραγωγή «flexible» για κλειστά και ανοιχτά θέατρα, η οποία ωστόσο λειτουργεί καταλληλότερα στην ιταλική σκηνή. Ο ιδιοφυής καλλιτέχνης με τον «Οιδίποδά» του θέλησε να «εκπορθήσει» και το Αργολικό θέατρο. Κάνοντας προφανώς κάποιες αλλαγές και προσαρμογές, προσπάθησε να «προσγειώσει» το δημιούργημά του στο απαιτητικό αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

OEDIPUS Robert Wilson tratto da Oedipus Tyrannos di Sofocle ideazione, scene, light design e regia Robert Wilson   ideazione, scene, light design e regiaRobert Wilson co-regista	Ann Christin Rommen musiche originali	Dickie Landry e Kinan Azmeh costumi	Carlos Soto collaborazione alla scenografia	Annick Lavallée-Benny collaborazione alle luci	Solomon Weisbard drammaturgia	Konrad Kuhn interpreti	Mariano Rigillo, Angela Winkler, Michalis Theophanous, Casilda Madrazo, Kayije Kagame, Alexis Fousekis, Dickie Landry con la partecipazione di	Meg Harper, Laila Gozzi, Alessandro Anglani, Marcello di Giacomo, Gaetano Migliaccio, Francesco Roccasecca, Annabella Marotta, Francesca Gabucci voci di 	Robert Wilson, Lydia Koniordou, Christopher Knowles assistente alla regia e direttore di scena	Sara Thaiz Bozano sound designer	Dario Felli programmazione e supervisione luci	Marcello Lumaca make up	Manu Halligan tecnico del suono	Marco Olivieri direttore tecnico	Enrico Maso capo macchinista	Adriano Pernigotti sarta	Lara Friio attrezzista di scena	Cecilia Sacchi operatore follow-spot	Isadora Giuntini truccatore e parrucchiere	Nicole Tomaini documentazione video	Andrea Villa stagisti	Alice Cappellini, Giuseppe Luraghi, Flavia Ruggeri, Francesca Sartorio direttore di produzione	Virginia Forlani assistenti di produzione	Maddalena Papagni e Elisa Crespi assistente personale di Robert Wilson	Nelson Gellrich Ufficio Stampa e Comunicazione	Adriana Vianello / Studio Systema Spettacolo in Italiano, Inglese, Greco, Tedesco e Latino Traduzioni originali in Italiano di Ettore Romagnoli (1926) e Orsatto Giustiniani (1585) I workshop preparatori e le prove sono stati resi possibili grazie a Watermill Center, Teatro Stabile di Napoli, Centrale Fies, Fondazione Teatro Comunale di Vicenza  un progetto di  CHANGE PERFORMING ARTS commissionato e co-prodotto da  CONVERSAZIONI | TEATRO OLIMPICO VICENZA POMPEII THEATRUM MUNDI | TEATRO STABILE DI NAPOLI © Lucie Jansch

Δύο ορθογώνιες οθόνες που τις χώριζε ένας εκτυφλωτικός προβολέας, μια ράμπα που οδηγούσε από την ορχήστρα προς τον προβολέα και μια πασαρέλα, φωτιζόμενη από δύο παράλληλες γραμμές νέον, οριοθετούν τον χώρο δράσης του έργου. Πίσω από τις οθόνες, φώτισε τα πεύκα του χώρου, με μια ποικιλία χρωμάτων που συνομιλούσε με τη χρωματική παλέτα του δειλινού, καθώς έσβηνε η ημέρα και τη διαδεχόταν το μαύρο της νύχτας. Ωστόσο, για να διαχειριστεί την ορχήστρα, την οποία χρησιμοποίησε τέσσερις μόνο φορές (δύο εμφανίσεις της Λυδίας Κονιόρδου, ο χορός των Αβοριγίνων και μια φορά από την AngelaWinkler) εκτός της υπόκλισης του τέλους, την κάλυψε μ’ ένα βαθύ γκρι ταπέτο αφήνοντας ακάλυπτη τη Θυμέλη και αναξιοποίητο ένα τεράστιο χώρο δράσης.

Το κείμενο της παράστασης βασίζεται στο Σοφόκλειο μύθο αλλά το χαρακτηρίζει μια απλότητα στα όρια της απλοϊκότητας. Το έργο ακολουθεί τον Οιδίποδα από τη γέννησή του, το πρώτο φως που αντικρίζει το νεογέννητο βρέφος με τον «πειραγμένο» ήχο του κλάματός του, ένας οξύς, διαπεραστικός, εκνευριστικός, εκκωφαντικός ήχος που προοικονομεί το «τερατώδες» που ακολουθεί, μέχρι την τύφλωσή του, όταν το εκτυφλωτικό φως του προβολέα – της απόλυτης γνώσης – τον τυφλώνει.

Ο 78χρονος Γουΐλσον επεξεργάστηκε το μύθο του Οιδίποδα με ελευθερία στη δραματική σύνθεση και με ρυθμική επανάληψη ορισμένων επίμαχων αποσπασμάτων προκαλώντας τη διαστολή του σκηνικού χρόνου. Ένας διαπολιτισμικός θίασος διηγήθηκε τα πάθη του Οιδίποδα στα αρχαία και νέα ελληνικά, ιταλικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και λατινικά, καθιστώντας τον Οιδίποδα ένα πανανθρώπινο σύμβολο της διαρκούς αναζήτησης της γνώσης και της αλήθειας που ξεπερνά τα γεωγραφικά και πολιτισμικά σύνορα.

Η Λυδία Κονιόρδου, με τη σοβαρότητα της ερμηνείας της, την καθαρότητα της άρθρωσής της και το εντυπωσιακό σκηνικό της εκτόπισμα, μέσα στο βαρύ κοστούμι της, επιρροής του θεάτρου Νο, κυριάρχησε στην ορχήστρα του θεάτρου προκαλώντας συγκίνηση και δέος. Αντιθέτως την καταξιωμένη ηθοποιό Angela Winkler, σχεδόν ακύρωσε ο σκηνοθέτης με τον τρόπο που την παρουσίασε. Εκφραστικός ο «άφωνος» Μιχάλης Θεοφάνους και εντυπωσιακότατη η σιωπηλή Kayije Kagame «κινήθηκαν» ως απλά στοιχεία, μέρος μιας εικαστικής εγκατάστασης.

Την παράσταση έντυσε με πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις ο φημισμένος σαξοφωνίστας από τη Νέα Ορλεάνη, Ντίκι Λάντρυ, ο οποίος συνομίλησε μουσικά με τον Σύρο κλαρινετίστα Κινάν Αζμέχ.

OEDIPUS Robert Wilson tratto da Oedipus Tyrannos di Sofocle ideazione, scene, light design e regia Robert Wilson   ideazione, scene, light design e regia	Robert Wilson co-regista	Ann Christin Rommen musiche originali	Dickie Landry e Kinan Azmeh costumi	Carlos Soto collaborazione alla scenografia	Annick Lavallée-Benny collaborazione alle luci	Solomon Weisbard drammaturgia	Konrad Kuhn interpreti	Mariano Rigillo, Angela Winkler, Michalis Theophanous, Casilda Madrazo, Kayije Kagame, Alexis Fousekis, Dickie Landry con la partecipazione di	Meg Harper, Laila Gozzi, Alessandro Anglani, Marcello di Giacomo, Gaetano Migliaccio, Francesco Roccasecca, Annabella Marotta, Francesca Gabucci voci di 	Robert Wilson, Lydia Koniordou, Christopher Knowles assistente alla regia e direttore di scena	Sara Thaiz Bozano sound designer	Dario Felli programmazione e supervisione luci	Marcello Lumaca make up	Manu Halligan tecnico del suono	Marco Olivieri direttore tecnico	Enrico Maso capo macchinista	Adriano Pernigotti sarta	Lara Friio attrezzista di scena	Cecilia Sacchi operatore follow-spot	Isadora Giuntini truccatore e parrucchiere	Nicole Tomaini documentazione video	Andrea Villa stagisti	Alice Cappellini, Giuseppe Luraghi, Flavia Ruggeri, Francesca Sartorio direttore di produzione	Virginia Forlani assistenti di produzione	Maddalena Papagni e Elisa Crespi assistente personale di Robert Wilson	Nelson Gellrich Ufficio Stampa e Comunicazione	Adriana Vianello / Studio Systema Spettacolo in Italiano, Inglese, Greco, Tedesco e Latino Traduzioni originali in Italiano di Ettore Romagnoli (1926) e Orsatto Giustiniani (1585) I workshop preparatori e le prove sono stati resi possibili grazie a Watermill Center, Teatro Stabile di Napoli, Centrale Fies, Fondazione Teatro Comunale di Vicenza  un progetto di  CHANGE PERFORMING ARTS commissionato e co-prodotto da  CONVERSAZIONI | TEATRO OLIMPICO VICENZA POMPEII THEATRUM MUNDI | TEATRO STABILE DI NAPOLI © Lucie Jansch

Μια παράσταση που περιείχε όλα τα στοιχεία της σκηνοθετικής «γραφής» του Μπομπ Γουΐλσον: γεωμετρημένη κινησιολογία, ταχυδακτυλουργική χρήση φωτός, ιδιαίτερη χρήση υλικών (ξερόκλαδα, ανθισμένα κλαδιά, πτυσσόμενες καρέκλες, λαμαρίνες κλπ.), εντυπωσιακές μάσκες (στην παγανιστική γαμήλια τελετή), θεαματικά tableauvivants, ελλειπτικός λόγος… Μια παράσταση υψηλής αισθητικής, μεγάλου εικαστικού ενδιαφέροντος, μια άκρως εγκεφαλική εγκατάσταση που φέρει τη «σφραγίδα» ενός déjà vuδημιουργήματος του καλλιτέχνη, χωρίς ίχνος τραγικότητας, μακράν του «δι’ ελαίου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

error: Content is protected !!